Ψήφος εμπιστοσύνης ή ψήφος υποχρέωσης;

Τελικά ρε παιδιά μάλλον κοροιδεύουμε τους εαυτούς μας, μόνο έτσι μπόρουν να εξηγηθούν κάποια πράγματα. Φωνάζουμε, δυσανασχετούμε και κατηγορούμε ανθρώπους και συμπεριφορές και μετά, με άνεση που περισσεύει , μνήμη κοντή και κρίση χαλαρή, πάμε και με την ψήφο μας- το δυνατότερο όπλο που έχουμε στα χέρια μας ώς ενεργοί πολίτες-τους επικροτούμε και τους ανανεώνουμε τη σύμβαση για τέσσερα επιπλέον χρόνια. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Το ερώτημα είναι εύκολο να απαντηθεί εάν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο που ψηφίζουν οι περισσότεροι από εμάς. Το συντριπτικό ποσοστό των ψηφοφόρων, ιδίως των δημότικων εκλογών, ψηφίζουν είτε κομματικά, είτε από υποχρέωση σε άτομα που τους έχουν εξυπηρετήσει στο παρελθόν, ενώ στις τελευταίες εκλογές λόγω και της τεράστιας λίστας υποψηφιών του κάθε συνδιασμού, όλοι είχαν και κάποιο γνωστό, φίλο ή συγγενή για να ψηφίσουν.

Αυτή είναι η αλήθεια και είναι λυπηρή, γιατί το πιο δυνατό  χαρτί  που έχουμε στα χέρια μας για να αλλάξουμε κάτι από αυτήν την ασχήμια, εμείς το χαρίζουμε, το πετάμε.

Έτσι γίνεται όλα αυτά τα χρόνια στην χώρα μας, πετάμε την ψήφο μας στα σκουπίδια για μια υποχρέωση και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ότι μοναδική  υποχρέωση που έχουμε είναι να αγωνιστούμε εμείς σήμερα για να έχουν τα παιδία μας  ένα καλύτερο αύριο, να μην κάνουμε  δηλαδή ότι έκαναν οι δικοί μας γονείς χθές  για το δικό μας σήμερα το τόσο άσχημο και προβληματικό.

Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να αλλάξουμε, να αλλάξουμε σαν άτομα πρώτα, σαν οντότητες και μετά σαν σύνολο και την επόμενη φορά μπροστά στην κάλπη να αναλογιστούμε τη δύναμη μας σαν πολίτες και να μην ρίξουμε μια ψήφο υποχρέωσης αλλά μια ψήφο εμπιστοσύνης, εμπιστοσύνης στον ίδιο μας τον εαυτό.

Advertisements

Οργασμός έργων προεκλογικά.

Τί έγινε ρε παιδιά; Τις τελευταίες μέρες σκάφτηκε όλο το Ναύπλιο, από άκρη σε άκρη.Έργα σε όλους τους δρόμους περιελάμβανε το προεκλογικό μενού του δήμου, κάνοντας και τον τελευταίο αφελή πολίτη να αναλόγιστει μήπως κάποιος τον κοροιδεύει. Παλαιοκομματικά κόλπα αυτά, που σίγουρα δεν αρμόζουν σε ένα σοβαρό δήμο και δεν απευθύνονται σε σοβαρούς πολίτες.

Από την άλλη όμως θα πεί κανείς ότι τα έργα μένουν, έστω και καθυστερημένα. Θα συμφωνήσω και θα πάω και παρακάτω προτείνοντας τότε να κάνουμε και εκλογές κάθε έξι μήνες!

Για τους πολιτικούς και όχι μόνο άνδρες του τόπου

ΜακρυγιάννηςΓράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι, και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα. Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ». Και στο εξής να μάθομε γνώση, αν θέλομε να φκιάσομε χωριό να ζήσομε όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζονται για την πατρίδα τους, για τη θρησκεία τους· να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε: «Έχομε αγώνες πατρικούς, έχομε θυσίες -αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμία και να εργάζονται στο καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας- ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζονται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν το νόμο, και να ‘χονν την επιρροή για ικανότη» (Β’ 463).

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ